J’aime le silence

“J’aime le silence” heb ik met grove bewegingen laag na laag opgebouwd.
Niet om iets te tonen, maar om iets te laten verdwijnen.

De ruis.
De haast.
De verplichting om te duiden.

Wat blijft, is stilte — en misschien iets dat je zelf herkent,
tussen de textuur, tussen het zwart en het wit,
ergens daar waar niets hoeft te zijn.

J’aime le silence.
Omdat het daar is, in dat stille midden,
dat ik mezelf weer even hoor.